Improvisations

Pozostajemy w towarzystwie Dirka Wachtelaera, ale do?? radykalnie zmieniamy klimat improwizacji. Tym razem duet z pianistk? Catherine Smet. Studyjne nagranie z maja ubiegłego roku. Dziewi?? improwizacji, godzina zegarowa i pó? minuty.

Improwizacje, to przykład jazzowej kameralistyki, któr? niechybnie kojarzy? możemy z klimatami ECM, co na tych łamach nie bywa poczytywane za komplement. Dobra, precyzyjna, bogata brzmieniowo praca perkusisty i stonowana, chwilami ocierająca si? o minimalizm, pianistka (zdaje się, że klasycznie kształcona), która zdecydowanie preferuje klawiszowe pasaże niż zanurzanie się w głąb instrumentu i uprawianie preparacji. W toku całej, znów niezbyt krótkiej płyty, intrygujące dźwięki perkusji, bywają często konsumowane przez do?? przewidywaln? pianistyk?, a całość narracji toczy si? w kierunku improwizowanego chill-outu, gdzie dźwięki zdają się być bardzo przyjazne dla ucha, ale nie intrygują intelektu słuchacza.

Dość wszak utyskiwania nad oglądem całości, poszukajmy pozytywów, których nie brakuje na płycie. W pierwszej części uwagę przykuwa bardzo skrupulatna i czuła na niuanse brzmieniowe gra Dirka, chwilami udanie nawiązująca do stylistyki Rogera Turnera. W trzeciej wypada pochwali? Catherine, która ciekawie repetuje, stawiając na konsekwentny minimal. W piątej i szóstej improwizacji dominuje jazzowa kameralistyka, nawet z pewn? doz? dynamiki. Ju? jednak dwa kolejne odcinki przenosz? nas w ?wiat wyważonego, skupionego drummingu i fortepianu, który chytrze chowa si? za faktur? talerzy i czyni nastrojowe, niebanalne, na poły tajemnicze pasaże, delikatnie zahaczające o obszar preparacji. Podobnie zachowuje si? perkusista, a recenzent śmiało oznacza ósm? improwizacj?, jako najlepsz? na płycie. Sam fina? nagrania jest powrotem do bardziej dynamicznego, jazzowego frazowania i konwencjonalnej pianistyki