The Sage Flower

Muzycy przygotowali tu dla nas jedenaście kompaktowych rozmiarów improwizacji. W każdej z nich decyduj? si? na inne techniki wydobywania dźwięku, ale w obrębie tej samej odsłony staraj? si? stosowa? podobne metody i generowa? narracje, którym niedaleko do zdarze? imitacyjnych. W utworach pierwszym i ósmym artyści mają w dłoniach smyczki i buduj? płynną, na poły ambientow? narracj? dronow?. Niedaleko jest im wtedy do ciszy, a jako?? samej ekspozycji karze stawiać te dwie improwizacje na czele orszaku najbardziej udanych momentów nagrania. Z kolei druga, trzecia, piąta i dziewiąta opowieść mają w obie dużo progresywnej mechaniki – uderzania w struny, ich rozciągania, ugniatania i dewastowania, innymi słowy - sprawiania, by dźwięki instrumentów brzmiały nad wyraz boleśnie. Agresywne, kanciaste frazy tworz? tu urokliwy bałagan akustyczny, a nieustanne preparowanie dźwięków budzi niekiedy post-industrialne skojarzenia. Inaczej rzecz się ma w czwartej części – tu króluje minimalizm, cisza i pojedynczy dźwięk, który zawsze jej reakcj? na dźwięk partnera. W szóstej części muzyków rozpiera kameralny temperament. Najpierw głęboko barokowe cello, potem gitara, która efektownie szeleści. W siódmej części pachnie bluesem, który nie znajduje jednak drogi wyjścia. Z kolei w części dziesiątej struny obu instrumentów wydaj? si? by? wyjątkowo grube, tłuste, nasiąknięte smarem. Dźwięki nadymają si? suchym powietrzem i zaczynaj? by? agresywne. Emocje skacz? teraz ku górze, a pióro recenzenta wraz z nimi. Finałowa narracja winna gasi? rozbudzone namiętności i tak dzieje si? w rzeczy samej. Muzycy ?l? sobie wzajemnie imitacyjne riffy, przedzielane warstwami ciszy. Cello zdaje si? bezcześcić idee chamber, gitara bluzga rockowymi smugami cienia

Een paar dagen later zat Serries met de Portugese cellist Rodrigues in de studio voor de opnames van ‘The Sage Flower’. Een prachtige en op sommige momenten bijzonder heftige set. Neem bijvoorbeeld het onstuimige ‘Punctuation Marks’, waarin we Serries en Rodrigues krachtige klanksalvo’s horen afvuren, waarbij we de indruk krijgen meer te horen dan een archtop gitaar en een cello, iets dat geenszins het geval is. Op andere momenten schurken we aan tegen de stilte, klinken als in ‘Bloom’ louter wat losse aanslagen die alle tijd krijgen om in de ruimte op te lossen. Over het algemeen spelen ritme en melodie in dit soort muziek een vrij kleine rol, in ‘Dandellion’ en ‘Stochastic Regions’ heb ik deze dan ook niet gehoord, maar het begin van ‘The Woody Stems’ vormt één van de uitzonderingen, zowel ritme als melodie klinken hier, al is het wel van korte duur, in het verdere verloop zoeken de twee weer de abstractie en is structuur ver te zoeken. Ook in het vrij korte ‘A Palm’ klikt een structuur die we voorzichtig als melodie kunnen definiëren. In ‘Landing II’ rijzen de klanken op boeiende wijze op uit de stilte, we horen duidelijk Serries, in de weer met zijn e-bow, terwijl Rodrigues op de achtergrond een mooi patroon op zijn cello ten gehore brengt

The Sage Flower is a collaboration between Berlin/Lisbon cellist Guilherme Rodrigues and Belgian guitarist Dirk Serries. As far as I can tell, it seems to be their first recorded collaboration together, or at least their first duo. This is somewhat surprising given both musicians' continued prolificity and their dedication to plumbing the atonal, amelodic and, especially for Rodrigues, the understated extremes of music. Then again, maybe this just meant their paths would have had to have crossed eventually. In this case, that eventuality came at a studio in Anderlecht, Belgium in March 2022. This is, indeed, a studio recording and has that studio crispness. For collaborations under these conditions, wherein the musicians presumably engage in spontaneous compositions, that lack of an audience and urgency can sometimes drag. In this specific case, Rodrigues and Serries combat that pull through recording primarily short vignettes intermixed with a couple of longer pieces. Of the eleven tracks, just two top 6 minutes. That approach works wonderfully. It gives these two seasoned musicians the chance to pursue multiple directions that may or may not fit together into just one or two extended takes. The emphasis is less on development (though the longer tracks such as "Woody Stems", Unfold, and Punctuation Marks are the most engaging) and more on experimenting with techniques. Even when the music has extended potential, as in the soundsculpture "Landing III", they lean in just until the music could start to turn stale. Then, they stop. That seems to open Serries and Rodrigues, both of whom have a history of laying out long, deep and gradualist numbers, to fractured, clattery and more aleatory realms that they need not prolong for the sake of the long-form. Sometimes, it just takes a ditty — however warped, angular, entwined and clattery — to make a statement. The Sage Flower captures Rodrigues and Serries in prime form. Both musicians are dauntless in their music making and their collaborations. As above, maybe this collaboration was bound to happen. It certainly is worthwhile and has already flowered into a quartet release with Ernesto Rodrigues and Nuno Torres, Brecht. Hopefully, these musicians, and scenes, will deepen their collaborations now that they have found each other. For now, however, it is good to catch it at one of its beginnings, in its curious (and, I should mention, entirely acoustic) fits and starts